image show5
Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

ΠΡΟΣΦΑΤΟ TWEET

Οι Ευρωβουλευτές μιλούν για τον Σπύρο Δανέλλη

book cover

2
PDF Εκτύπωση E-mail
Θέσεις για τον Ελληνικό Τουρισμό

Μέρος Α: Σύνοψη

Οι παθογένειες του υφισταμένου μοντέλου
Το ελληνικό τουριστικό μοντέλο χαρακτηρίζεται από ανυπαρξία σχεδιασμού και οργάνωσης της ανάπτυξης. Προστασία του περιβάλλοντος, χωροταξία, φέρουσα ικανότητα παραμένουν άγνωστοι όροι.

Κυρίαρχο στοιχείο του τουριστικού προϊόντος αποτελεί η τριπλή συγκέντρωση:
α. θεματική, γύρω από το κυρίαρχο προϊόν «ήλιος και θάλασσα», β. γεωγραφική, κατά μήκος της παράκτιας ζώνης και γ. χρονική, στους θερινούς μήνες.

Σε μια διεθνή τουριστική αγορά που χαρακτηρίζεται από έντονο ανταγωνισμό, με ταξιδιώτες ολοένα και πιο ενημερωμένους και απαιτητικούς, με τις σύγχρονες τεχνολογίες σε ρόλο όλο και πιο καθοριστικό, είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίο να χαράξουμε μια εθνική στρατηγική για τον ελληνικό τουρισμό. Η προβολή και προώθηση ή το branding στα οποία εμμένουμε αποκλειστικά έως σήμερα πρϋποθέτουν την ύπαρξη στρατηγικού σχεδιασμού τους στόχους του οποίου θα εξυπηρετούν.

Το στοίχημα
Η εθνική στρατηγική για τον τουρισμό πρέπει να αποτελεί προϊόν ευρείας πολιτικής και κοινωνικής συναίνεσης που θα διασφαλίζει την μακροπρόθεσμη υλοποίηση των στόχων της δηλαδή την κάλυψη των ουσιαστικών δομικών ελλείψεων ως προς τις υποδομές, την ποιότητα των υπηρεσιών, το θεσμικό πλαίσιο, την διαφοροποίηση του προϊόντος, τις συνέργειες με τις λοιπές οικονομικές δραστηριότητες κτλ.

Οι προϋποθέσεις
Οι τάσεις της παγκόσμιας αγοράς ζητούν διαφοροποιημένα προϊόντα με ισχυρή ταυτότητα και χαρακτήρα, μοναδικότητα εμπειριών. Η διαφοροποίηση του τουριστικού μας προϊόντος δεν επιτυγχάνεται με την κατάθεση νομοσχεδιών ή την θεσμοθέτηση σημάτων ειδικών μορφών τουρισμού χωρίς αντίκρισμα στις προσφερόμενες υπηρεσίες. Προϋποθέτει την καταγραφή των συγκριτικών πλεονεκτημάτων και της φέρουσας ικανότητας κάθε περιοχής, την δράση προς άρση των όποιων εμποδίων (θεσμικό πλαίσιο, υποδομές κτλ) και την παροχή κινήτρων για την ανάπτυξη ειδικών μορφών τουρισμού.

Η υλοποίηση του απαιτεί σχεδιασμό και εφαρμογή σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο.

Η ολοκληρωμένη προσέγγιση της τουριστικής ανάπτυξης προϋποθέτει την οργανική διασύνδεση του τουρισμού με τους άλλους κρίσιμους για την αναπτυξιακή πορεία της χώρας τομείς: το περιβάλλον, τη γεωργία και αγροτική ανάπτυξη, την αλιεία, τον πολιτισμό, τις μεταφορές, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Η βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη της χώρας επιβάλλει τον σχεδιασμό μας εθνικής στρατηγικής που θα συνδυάζει, θα συντονίζει και θα προωθεί τις συνέργειες με τους αλληλοτροφοδοτούμενους τομείς της οικονομίας.

Η συνέργεια τουρισμού και γεωργίας αποτελεί βασικό στόχο της εθνικής στρατηγικής για τον τουρισμό, προσφέροντας προστιθέμενη αξία και τους δύο τομείς. Η αξιοποίηση τοπικών ποιοτικών προϊόντων προάγει την διαφοροποίηση του τουριστικού προϊόντος προσδίδοντάς του ισχυρή ταυτότητα, ενώ διασφαλίζει τη διάθεση της αγροτικής παραγωγής.

Η πολιτιστική μας κληρονομιά αποτελεί το ισχυρότερο όπλο του τουριστικού μας προϊόντος προσδίδοντάς του μοναδικότητα. Όμως οι δύο τομείς χαρακτηρίζονται από σχέση ανταγωνισμού και όχι συνέργειας. Αναχρονιστικές αντιλήψεις και γραφειοκρατία εμποδίζουν την ανάπτυξη μιας δυναμικής σχέσης τουριστικού οφέλους με παράλληλη καλλιέργεια μιας καινούριας μορφής φιλελληνισμού.

Εξίσου κρίσιμο με την ποιότητα των τουριστικών υποδομών στοιχείο, αποτελεί η ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών. Ο ανθρώπινος παράγοντας αποτελεί βασικό πόρο και ανταγωνιστικό πλεονέκτημα του ελληνικού τουρισμού. Επένδυση στον ανθρώπινο παράγοντα συνεπάγεται: 1. αναβάθμιση της τουριστικής εκπαίδευσης και κατάρτισης, αντιστοίχιση των προγραμμάτων σπουδών με τους στόχους της εθνικής στρατηγικής για τον τουρισμό. 2. υποστήριξη τουριστικών επιχειρήσεων για εφαρμογή συγκροτημένης πολιτικής ανθρωπίνων πόρων 3. ευαισθητοποίηση των τοπικών κοινωνιών για καλλιέργεια τουριστικής συνείδησης.

Κρίσιμα θέματα για άμεσες πρωτοβουλίες
Η Ελλάδα παράλληλα πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες στα ευρωπαϊκά όργανα για την απλοποίηση έκδοσης θεωρήσεων VISA, κυρίως από τις χώρες BRICS, με την υιοθέτηση έξυπνων τρόπων χορήγησης. Όπως και για την ρύθμιση του προϊόντος "ALL INCLUSIVE" για την τήρηση των κανόνων υγιούς ανταγωνισμού και τη διασφάλιση των καταναλωτών.

Επειδή ζητούμενό μας είναι η ποιοτική απόδοση ενός βιώσιμου και υπεύθυνου τουρισμού και όχι η ποσοτική μεγέθυνση, καιρός να περάσουμε από την ανάπτυξη του τουρισμού στον τουρισμό της ανάπτυξης.

Μέρος Β: Ανάλυση

Η σημερινή πραγματικότητα
Παρά τη βαρύνουσα σημασία του για την εθνική οικονομία και τις εύλογες αναπτυξιακές προσδοκίες που γεννά η δυναμική του, ο τομέας του τουρισμού δεν έχει αποτελέσει ποτέ μέχρι σήμερα αντικείμενο συγκροτημένου πολιτικού σχεδιασμού. Τα νούμερα των διεθνών αφίξεων, οι καμπάνιες προβολής και το branding μονοπωλούν εδώ και πολλές δεκαετίες το ενδιαφέρον της ελληνικής τουριστικής πολιτικής εις βάρος της αναγκαίας εθνικής στρατηγικής για έναν τομέα που, κατά τα άλλα, χαρακτηρίζουμε ως «βαριά βιομηχανία», αδιαμφισβήτητο «συγκριτικό πλεονέκτημα» και «ατμομηχανή της οικονομίας» της χώρας.

Αποτέλεσμα αυτής της ευκαιριακής αντιμετώπισης είναι ο ελληνικός τουρισμός σήμερα να παρουσιάζει ουσιαστικές δομικές ελλείψεις (ως προς τις υποδομές, τη διαφοροποίηση του τουριστικού προϊόντος, την ποιότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών, το θεσμικό πλαίσιο κ.α.) που τον καθιστούν αδύναμο παίκτη σε μία όλο και πιο ανταγωνιστική και σύνθετη διεθνή αγορά και «έρμαιο» των διεθνών γεωπολιτικών εξελίξεων.

Επιπλέον, η αποσπασματική αντιμετώπιση ενός πολύτιμου εθνικού αγαθού θέτει σημαντικά εμπόδια στην συνολική αναπτυξιακή διαδικασία γιατί θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο τουρισμός συνδέεται άρρηκτα με άλλους κομβικούς τομείς για την εθνική και τοπική οικονομία της Ελλάδας : τη γεωργία, το περιβάλλον, τον πολιτισμό, τις μεταφορές κτλ

Εθνική στρατηγική για τον τουρισμό
Σε μία διεθνή τουριστική αγορά που χαρακτηρίζεται από έντονο ανταγωνισμό, όπου αναδύονται συνεχώς νέοι «παίκτες», όπου το προφίλ του ενημερωμένου και απαιτητικού ταξιδιώτη είναι το κυρίαρχο και όπου το διαδίκτυο έχει ανατρέψει με τρόπο σαρωτικό τα μέχρι σήμερα δεδομένα, είναι περισσότερο από ποτέ απαραίτητο να χαράξουμε μία εθνική στρατηγική για τον ελληνικό τουρισμό. Πρέπει, επιτέλους, να συνειδητοποιήσουμε, ότι το branding, η προβολή και η προώθηση στα οποία εμμένουμε αποκλειστικά μέχρι σήμερα σε επίπεδο τουριστικής πολιτικής αποτελούν τα τελευταία στάδια της υλοποίησης της, καθώς προϋποθέτουν την ύπαρξη στρατηγικού σχεδιασμού, ενώ δεν εξασφαλίζουν σε καμία περίπτωση τη σταθερή και ισχυρή παρουσία μας στην διεθνή τουριστική αγορά.

Η εθνική στρατηγική για τον τουρισμό θα πρέπει να αποτελεί προϊόν ευρείας εθνικής και κοινωνικής συναίνεσης η οποία θα αναγνωρίζει τη σημασία του τουριστικού τομέα για την οικονομία της χώρας, αντιμετωπίζοντάς τον ως αναπτυξιακού τομέα αιχμής και θα δεσμεύεται για τη μακροπρόθεσμη υλοποίησή των στόχων που θα τεθούν.

Τρία είναι τα βασικά χαρακτηριστικά από τα οποία θα πρέπει να διέπεται: 1ον η υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης προσέγγισης της τουριστικής ανάπτυξης που να λαμβάνει υπόψη τη διασύνδεσή του με άλλους κρίσιμους κλάδους της εθνικής και τοπικής οικονομίας 2ον ο καθορισμός κεντρικών στόχων σε εθνικό επίπεδο και εξειδικευμένων, διαφοροποιημένων στόχων σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο ανάλογα με τα κοινωνικοοικονομικά και περιβαλλοντικά χαρακτηριστικά, τη φέρουσα ικανότητα και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της κάθε περιοχής 3ον η συνεργασία με όλους τους εμπλεκόμενους θεσμικούς και επαγγελματικούς φορείς σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο 4ον τη διασφάλιση μίας σταθερής και άρτια στελεχωμένης διοικητικής δομής που θα είναι σε θέση να υποστηρίξει την υλοποίηση της στρατηγικής.

Διαφοροποίηση τουριστικού προϊόντος
Σε μία παγκόσμια αγορά όπου οι τάσεις μιλούν για αυξημένη ζήτηση σε διαφοροποιημένα προϊόντα με ισχυρή ταυτότητα και τοπικό χαρακτήρα, το ελληνικό τουριστικό προϊόν χαρακτηρίζεται από ανεπαρκή διαφοροποίηση και παραμένει τυπικά προσανατολισμένο στο μοντέλο "ήλιος και θάλασσα" του οργανωμένου παραθεριστικού τουρισμού. Όμως, το μοντέλο αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να εξασφαλίσει την βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη της χώρας, ενώ η αδυναμία μας να υποστηρίξουμε ειδικές και εναλλακτικές μορφές τουρισμού συντηρεί χρόνια προβλήματα όπως η εποχικότητα και η συγκέντρωση της τουριστικής δραστηριότητας που πλήττουν τις επιχειρήσεις του κλάδου και τις τοπικές οικονομίες.

Θα πρέπει να κατανοήσουμε, επίσης, ότι διαφοροποιώ το τουριστικό μου προϊόν δεν σημαίνει ούτε ότι γίνομαι κάτι άλλο από αυτό που είμαι υιοθετώντας έτοιμα μοντέλα άλλων χωρών ή περιοχών, ούτε το πετυχαίνω καταθέτοντας νομοσχέδια και θεσμοθετώντας σήματα ειδικών μορφών τουρισμού που δεν έχουν αντίκρισμα στις τελικές προσφερόμενες υπηρεσίες. Οι παρεμβάσεις στο θεσμικό επίπεδο δεν αποτελούν πανάκεια, αλλά έπονται του σχεδιασμού και στόχο έχουν τη λύση των προβλημάτων και την παροχή κινήτρων για την ανάπτυξη ειδικών μορφών τουρισμού.

Η διαφοροποίηση του ελληνικού τουριστικού προϊόντος προϋποθέτει την καλή γνώση και καταγραφή των συγκριτικών πλεονεκτημάτων και της φέρουσας ικανότητας κάθε περιοχής της χώρας και στη συνέχεια, την σχετική στοχοθέτηση και την ανάληψη δραστηριότητας για την άρση των όποιων εμποδίων (όσον αφορά στο θεσμικό πλαίσιο, τις υποδομές κτλ) καθώς και την παροχή κινήτρων για την ανάπτυξη ειδικών μορφών τουρισμού. Η διαφοροποίηση του εθνικού τουριστικού προϊόντος θα πρέπει να αποτελεί βασικό στόχο της στρατηγικής για τον τουρισμό. Η υλοποίηση, όμως, του στόχου αυτού απαιτεί σχεδιασμό και εφαρμογή σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο.

Διασύνδεση τουρισμού με άλλους τομείς
Η ολοκληρωμένη προσέγγιση της τουριστικής ανάπτυξης, προϋποθέτει τη διασύνδεση του τουρισμού με άλλους κρίσιμους τομείς για την αναπτυξιακή πορεία της χώρας: τη γεωργία και αγροτική ανάπτυξη, την αλιεία, τις μεταφορές, τον πολιτισμό, το περιβάλλον και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Η εθνική στρατηγική για τον τουρισμό θα πρέπει να σχεδιαστεί στη βάση μιας ολοκληρωμένης προσέγγισης που θα συνδυάζει, θα συντονίζει και θα καλλιεργεί τις συνέργειες με τους συγγενικούς και αλληλοτροφοδοτούμενους τομείς της οικονομίας. Μόνο τότε μπορούμε να μιλάμε για βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη και μόνο τότε ο τουρισμός μπορεί να απελευθερώσει τη δυναμική του για την ανάπτυξη της χώρας συνολικά.

Διασύνδεση τουρισμού και γεωργίας
Με αυτή την οπτική, η συστηματική, συντονισμένη και θεσμικά πλαισιωμένη συνεργασία μεταξύ πρωτογενούς και τριτογενούς τομέα αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους, αν όχι τον σημαντικότερο, αναπτυξιακό στόχο, με ανυπολόγιστη προστιθέμενη αξία και για τις δύο πλευρές και ασφαλώς για τη χώρα. Η αξιοποίηση της αγροτικής παραγωγής μπορεί να συμβάλλει καταλυτικά στην δημιουργία ενός ποιοτικού και διαφοροποιημένου τουριστικού προϊόντος με ισχυρή ταυτότητα, που είναι και το μεγάλο ανταγωνιστικό ζητούμενο στη σύγχρονη τουριστική αγορά, ενώ ο τουρισμός μπορεί να δώσει μία ουσιαστική διέξοδο στην διάθεση της αγροτικής παραγωγής.

Η συνέργεια τουρισμού και γεωργίας θα πρέπει να αποτελέσει βασικό στόχο της εθνικής στρατηγικής για τον τουρισμό και να τύχει ουσιαστικής θεσμικής και οικονομικής υποστήριξης από την πολιτεία.

Τουρισμός και πολιτισμός
Ο ελληνικός τουρισμός έχει διαχρονικά στηριχθεί στον πολιτισμό για να διαφοροποιηθεί και να αποκτήσει ταυτότητα σε μία ανταγωνιστική διεθνή αγορά. Η αξιοποίηση της πλούσιας πολιτιστικής μας κληρονομιάς αποτελεί, ίσως, το ισχυρότερο μέχρι σήμερα όπλο του εθνικού τουριστικού προϊόντος.

Ωστόσο, οι δύο αυτοί τομείς εξακολουθούν να έχουν σχέση ανταγωνισμού και όχι συνέργειας, ενώ για μία σειρά λόγων που έχουν κατά κύριο λόγο σχέση με αναχρονιστικές αντιλήψεις, ιδεοληψίες, γραφειοκρατία, η αξιοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς δεν έχει απελευθερώσει, μέχρι σήμερα, την πλήρη δυναμική της.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν τα κλειστά μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι σε περιόδους τουριστικής αιχμής, το χαμηλό επίπεδο των προσφερόμενων υπηρεσιών σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους. Η στείρα άρνηση ανάπτυξης σχέσεων τουριστικού οφέλους αποστερεί την παράλληλη καλλιέργεια μιας καινούριας μορφής φιλελληνισμού.

Η διασφάλιση της συνέργειας τουρισμού και πολιτισμού θα πρέπει να αποτελέσει ακόμα έναν κεντρικό στόχο της εθνικής στρατηγικής για τον τουρισμό με την άρση των όποιων εμποδίων, και τη βελτίωση των υποδομών και υπηρεσιών πάντοτε με σεβασμό στην ηθική και συμβολική αξία των πολιτιστικών μνημείων και φυσικά την διασφάλιση της προστασίας τους.

Γαλάζια Ανάπτυξη
Η νέα ευρωπαϊκή πολιτική της γαλάζιας ανάπτυξης (blue growth) αποτελεί μοντέλο ολοκληρωμένης αναπτυξιακής προσέγγισης των τομέων της θαλάσσιας οικονομίας, μεταξύ των οποίων ο θαλάσσιος και παράκτιος τουρισμός. Η στροφή στη θαλάσσια οικονομία και τους πλουτοπαραγωγικούς θαλάσσιους πόρους αποτελεί μια φιλόδοξη, οραματική, αλλά ταυτοχρόνως ρεαλιστική πρόταση που ανοίγει προοπτικές για ευρείες συνεργασίες μεταξύ οικονομικών κλάδων που δεν δραστηριοποιούνται μονάχα στις παράκτιες περιοχές αλλά στο σύνολο της επικράτειάς των χωρών ΕΕ.

Οι τομείς της γαλάζιας ανάπτυξης (παράκτιος και θαλάσσιος τουρισμός, ναυτιλία και ναυπηγική βιομηχανία, υδατοκαλλιέργεια, γαλάζια ενέργεια, θαλάσσια βιοτεχνολογία, τη θαλάσσια εξόρυξη ορυκτών) εκτιμάται ότι θα αυξήσουν το μέγεθος της θαλάσσιας οικονομίας σε 590 δις € και θα δημιουργήσουν 7 εκατομμύρια θέσεων εργασίας μέχρι το 2020.

Ειδικότερα, ο παράκτιος τουρισµός σε συνδυασµό µε τον θαλάσσιο τουρισµό µπορεί να συµβάλει καθοριστικά στη διαφοροποίηση του εθνικού τουριστικού προϊόντος με την προϋπόθεση ότι στο πλαίσιο της γαλάζιας ανάπτυξης, οι εθνικές, περιφερειακές και τοπικές αρχές της χώρας θα δημιουργήσουν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για βιώσιμη ανάπτυξη, όπως συστήματα θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού και ολοκληρωμένης διαχείρισης των παράκτιων ζωνών, αναβάθμιση των υποδομών, πρόσβαση σε επαγγελματικές δεξιότητες, διάχυση πληροφοριών και βέλτιστων πρακτικών και βεβαίως εξασφάλιση επαρκούς χρηματοδότησης.

Η συμμετοχή του τουρισμού στην γαλάζια ανάπτυξη θα πρέπει, επίσης, να αποτελέσει στόχο της εθνικής στρατηγικής για τον τουρισμό.

Επένδυση στον ανθρώπινο παράγοντα
Τόσο σε επίπεδο εφαρμοσμένης τουριστικής πολιτικής και σχετικών πολιτικών εξαγγελιών όσο και διεκδικήσεων από πλευράς θεσμικών φορέων, φαίνεται ότι δίνεται δυσανάλογα μεγάλη έμφαση στο αδιαμφισβήτητα κρίσιμο ζήτημα των τουριστικών υποδομών, ενώ ελάχιστο μερίδιο ενδιαφέροντος συγκεντρώνει το εξίσου καίριο ζήτημα του ανθρώπινου δυναμικού.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η τουριστική δραστηριότητα ισοδυναμεί με την προσφορά μίας υπηρεσίας και συνεπώς ο ανθρώπινος παράγοντας αποτελεί τον πυρήνα της άσκησής της. Πόσο μάλλον όταν ο σημερινός ταξιδιώτης είναι ενημερωμένος και ιδιαίτερα απαιτητικός σε σχέση με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του ταξιδιού του, ενώ έχει στη διάθεσή του μεγάλη γκάμα προσφοράς και πανίσχυρα εργαλεία όπως το διαδίκτυο προκειμένου να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του.

Οφείλουμε να αποκαταστήσουμε αυτή την ανισορροπία και να στρέψουμε το ενδιαφέρον μας στον ανθρώπινο παράγοντα που αποτελεί βασικό πόρο και δυνάμει συγκριτικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα του ελληνικού τουρισμού.

Επένδυση στον ανθρώπινο παράγοντα σημαίνει τρία πράγματα: 1ον αναβάθμιση της τουριστικής εκπαίδευσης και της πολιτικής κατάρτισης του ανθρώπινου δυναμικού τόσο σε επίπεδο συνολικής θεσμικής αναδιοργάνωσης που να υποστηρίζει τους στόχους της εθνικής στρατηγικής για τον τουρισμό, όσο και ανανέωσης των προγραμμάτων σπουδών με την ενσωμάτωση αντικειμένων που ανταποκρίνονται στις ανάγκες που προκύπτουν από τη χάραξη της στρατηγικής, όσο και από τις απαιτήσεις της εποχής, με ιδιαίτερη έμφαση στις νέες τεχνολογίες και το διαδίκτυο 2ον υποστήριξη των τουριστικών επιχειρήσεων για την ανάδειξη των ποιοτικών στοιχείων των υπηρεσιών που προσφέρουν, την κατάρτιση του ανθρώπινου δυναμικού και τη συγκροτημένη εφαρμογή πολιτικής ανθρώπινων πόρων 3ον επένδυση στην ίδια την κοινωνία, μέσα από εξειδικευμένες δράσεις σε τοπικό επίπεδο με στόχο την ευαισθητοποίηση των τοπικών φορέων και την καλλιέργεια τουριστικής συνείδησης.

Τόνωση του εγχώριου τουρισμού
Ο εγχώριος τουρισµός, παρά τη σχετικά µικρή προστιθέµενη αξία του σε σχέση µε τον εισερχόµενο τουρισµό συµβάλλει στην ισόρροπη τουριστική ανάπτυξη τόσο σε χωρικό όσο και σε χρονικό επίπεδο, καταπολεμώντας φαινόμενα όπως η συγκέντρωση και η εποχικότητα και διασφαλίζοντας τη στήριξη των επιχειρήσεων του κλάδου.

Δεδομένης της χρηματοοικονομικής κρίσης, ο εγχώριος τουρισμός πλήττεται σημαντικά, ενώ χαρακτηριστική είναι η ανάληψη δράσης για την τόνωσή του, σε αντίθεση με τον εισερχόμενο τουρισμό που φαίνεται να αποτελεί αποκλειστική προτεραιότητα.

Τόσο η διαφοροποίηση του εθνικού μας προϊόντος, όσο και η ενίσχυση των προγραμμάτων κοινωνικού τουρισμού και η δημιουργία νέων στοχευμένων προγραμμάτων (π.χ. για νέους) μπορούν να συνεισφέρουν στην τόνωση του εσωτερικού τουρισμού.

Κρίσιμα θέματα για άμεσες πρωτοβουλίες
Οι συνθήκες είναι ώριμες ώστε η Ελλάδα να αναλάβει πρωτοβουλίες στα ευρωπαϊκά όργανα συνεπικουρούμενη κυρίως από Ιταλία, Ισπανία για την απλοποίηση έκδοσης θεωρήσεων VISA, κυρίως από τις χώρες BRICS, με την υιοθέτηση έξυπνων τρόπων χορήγησης (ηλεκτρονική, ομαδική, πολλαπλών χρήσεων κτλ). Καθώς επίσης και για την αντιμετώπιση των πολλαπλών στρεβλώσεων και προβλημάτων που έχει δημιουργήσει το τουριστικό προϊόν "ALL INCLUSIVE" στις τοπικές αγορές και κοινωνίες πολλών τουριστικών περιοχών κυρίως παραθαλλάσιων. Η ρύθμιση του τουριστικού αυτού προϊόντος με κανόνες και προϋποθέσεις είναι άκρως αναγκαία για την προστασία του υγιούς ανταγωνισμού αλλά και τη διασφάλιση των καταναλωτών όσον αφορά την ποιότητα των προϊόντων και των υπηρεσιών που λαμβάνουν.

 
banner1
blue growth
epitropi2
epitropi1
epitropi3
CHARLIE-HEBDO